nieuws uit NO-Overijssel

Stilte over de velden

Ooit was er ruzie over de begindatum van de midwinterhoornrevival. Was het een eeuwenoude traditie, zoals volkskundige Dirk Jan van der Ven schreef, of zorgde Van der Ven met zijn verhalen zelf voor de geboorte van een traditie, zoals J.J. Voskuil beweerde? Hoe dan ook, het sluimerend bestaan van het blaasgebruik kreeg in december 1953 een geweldige boost toen wedstrijden werden gehouden in de buurtschap Volthe bij Oldenzaal. Frans Roesthuis werd winnaar met mooie ronde tonen en een goede melodie die vloeiend geblazen werd.

Een regelrechte hype werd het niet, totdat het afgelopen decennium opeens overal cursussen, workshops en wedstrijden voor een nieuwe bloeiperiode zorgden.
Dat was een poosje best aardig en hele volksstammen kwamen voor het eerst in aanraking met iets wat sinds 2013 op de lijst staat van nationaal erkende volkscultuur. Maar dankzij die cursussen stijgt het aantal blazers exponentieel. En allemaal zoeken ze een podium voor hun blaaskunst. Vandaar dat vrijwel elk evenement, van Rotary Midnightwalk tot Kinderkerstfeest, wordt aangekleed met midwinterhoornblazers. Maar de grens van wat een menselijk oor kan verdragen is nu wel zo’n beetje bereikt.

99 jaar geleden stond in de Delftse Courant een berichtje over een typisch gebruik:
Op stille avonden en ‘s nachts klinkt thans weer het geluid van de midwinterhoorn over de Twentse velden. In de stille winternacht van Kerstmis tot na Nieuwjaar wordt met de hoorn verkondigd dat de kortste dag achter de rug is.

Stille avonden, stille winternacht. Was het maar zo’n feest.